no discrimination

Μια ελληνική αποστολή μαθητών (ηλικίας μέχρι 14 χρονών!), στα πλαίσια της επίσκεψης τους στη Γερμανία, επισκέφτηκε ένα μουσείο του Μονάχου  και έγινε αντικείμενο χλευασμού και επικριτικών σχολίων από τους ξεναγούς του μουσείου. Οι ξεναγοί αντικρίζοντας τα παιδιά επιδόθηκαν σε ρατσιστικά σχόλια λέγοντας πως δεν αντιλαμβάνονται πως είναι δυνατόν, οι Έλληνες που βρίσκονται σε μία τόσο δεινή οικονομική κατάσταση να απολαμβάνουν εκδρομές στο εξωτερικό και δει στη Γερμανία, η οποία κατά τους ίδιους είναι πολύ πιο υψηλού βιοτικού επιπέδου από την Ελλάδα.

Σε αυτούς τους εργαζόμενους, που ειλικρινά πιστεύω πως δεν αντιπροσωπεύουν το σύνολο των Γερμανών πολιτών αλλά ως εργαζόμενοι σε μουσείο οφείλουν να εκπροσωπούν τον πολιτισμό της εκάστοτε χώρας, θα ήθελα να υπενθυμίσω ορισμένα πράγματα. Αρχικά ότι είναι πολίτες της Ευρώπης και δευτερευόντως, ότι είναι πολίτες ενός κράτους που χρόνια τώρα στηρίζει τη βαριά βιομηχανία του, αυτή που τους έχει καταξιώσει όπως αρέσκονται να πιστεύουν, στο μόχθο και τον ξεριζωμό Ελλήνων, Τούρκων  Ιταλών και άλλων μεταναστών, που δεν ήρθαν στη χώρα τους για να κλέψουν και να ζουν σε βάρος του γερμανικού κράτους. Ήρθαν με στόχο μια καλύτερη προοπτική, όπως την ορίζει και την εννοεί ο καθένας για τον εαυτό του και την οικογένεια του.

Γιατί ακόμα και στη Γερμανία να ζεις, αν δεν είσαι Γερμανός υπήκοος δεν απολαμβάνεις όλα τα προνόμια του Γερμανού πολίτη. Επίσης θα ήθελα να τους καταστήσω σαφές ότι είναι τιμή τους που μια ομάδα μαθητών, ακόμα και Ελλήνων, που αυτή τη στιγμή αντιμετωπίζουν όχι μόνο οικονομική, αλλά και κοινωνική κρίση, ξεκίνησαν από τη χώρα τους για να ταξιδέψουν για να επισκεφτούν τα γερμανικά μουσεία και να συμμετάσχουν στο αντίστοιχο πρόγραμμα. Και εν πάση περιπτώσει, αν είναι και τόσο κυνικοί, να αφήσουν τις οικονομίες τους στο ταμείο του γερμανικού μουσείου, του γερμανικού ξενοδοχείου, του γερμανικού εστιατορίου, του γερμανικού καταστήματος. Αλλά, ευτυχώς ή δυστυχώς, εμείς είμαστε μία τουριστική χώρα που γνωρίζουμε και να σεβόμαστε και να εκτιμάμε την «κατάθεση» και του τουρίστα αλλά και του επισκέπτη.

Για να μη γίνουμε λοιπόν αυτά που κοροϊδεύουμε  γιατί πάντα θα υπάρχει κάποιος να υποτιμήσει τις δυνατότητες μας, την καταγωγή μας, τα εξωτερικά μας χαρακτηριστικά πράγματα δηλαδή που άλλοτε τα καθορίζουμε εμείς και άλλοτε όχι, οφείλουμε να γίνουμε παράδειγμα προς μίμηση και όχι προς αποφυγή. Ο θυμός και ο παρορμητισμός θα μπορούσε να οδηγήσει σε εσφαλμένα συμπεράσματα και συναισθήματα. Αν κάποιος από τους μαθητές, που σε αυτήν την ηλικία ψάχνει πρότυπα, μέσα στον αυθορμητισμό του αποκριθεί: «Σας τα έλεγα, οι Γερμανοί είναι ρατσιστές.» αυτομάτως έχει υιοθετήσει τη νοοτροπία του ξεναγού και του εκάστοτε ανθρώπου που βρίσκεται πίσω από τα μάτια του.

Για εμάς, αγαπητέ ξεναγέ, θα είσαι πάντα ευπρόσδεκτος στην πατρίδα μας, στο μουσείο μας, στις θάλασσες μας, ακόμα και στο σπίτι μας.

Δε διαχωρίζουμε, δεν ξεχωρίζουμε, δεν κατηγοριοποιούμε ανθρώπους. Σεβόμαστε και βοηθάμε τους αδύναμους, όχι από υποχρέωση, αλλά από καρδιάς.

 

About the Author
Δρ Ιωάννης Σ. Καλαμαράς


Χημικός Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Πατρών